Sociaal systeem: twee fases

    Het sociaal systeem wordt in de fases na hersenletsel met verschillende problemen geconfronteerd. De acute/revalidatiefase verschilt wezenlijk van de chronische fase.

    De revalidatie fase

    In de eerste fase na het ontstaan van het hersenletsel is alles gericht op herstel van zoveel mogelijk functies. Het is vaak verbazend te zien met wat voor grote sprongen mensen in die eerste periode vooruit kunnen gaan. Het meest opzienbarend hierbij zijn vaak de motorische verbeteringen die optreden. Ook wanneer mensen een blijvende motorische beperking overhouden aan hun hersenbeschadiging zien we in het algemeen dat zij redelijk snel steeds handiger worden in het hiermee omgaan.

    Voor de naast betrokkenen betekent de eerste fase van acute zorg en van herstel in het ziekenhuis of het revalidatiecentrum vooral een leven van grote drukte. Steeds weer naar het ziekenhuis gaan, de ‘zieke’ opvangen en ondersteunen, mensen opbellen, bezoek ontvangen, dingen regelen..het houdt niet op. Tijd om stil te zitten en het besef door te laten dringen wat er is gebeurd, is er nauwelijks. Het is ook nog totaal niet te overzien wat het opgelopen hersenletsel zal betekenen voor de praktijk van alledag. Wanneer een arts een opmerking maakt in deze richting wordt vaak gedacht dat dit voor andere mensen geldt: ‘wij gaan er met elkaar de schouders onder zetten’ en ‘zo erg zal het bij ons niet zijn, dit gaat over andere mensen’.

    Het is niet te verwonderen dat vaak gedacht wordt dat na de motorische beperkingen ook de uiterlijk niet zo zichtbare beperkingen op het gebied van cognitie (alles wat met het denkvermogen te maken heeft) en gedrag op den duur wel zullen bijdraaien. Omdat cognitie en gedrag zo complex zijn, kunnen relatief kleine stoornissen en beperkingen al grote gevolgen hebben voor het leven van alledag.

    De chronische fase

    In de chronische fase, de fase na het ziekenhuis en/of de revalidatie, wordt pas duidelijk wat er precies is veranderd. Wanneer iemand weer thuis komt, wordt goed zichtbaar hoe de “nieuwe hersenbeschadigde” persoon zich verhoudt tot de persoon die hij was voor de hersenschade. Pas na verloop van tijd komt het besef ‘dit is ongeveer waar we het voor de toekomst mee moeten doen’. Dan komen bij naast betrokkenen gevoelens van verlies van de ander los.

    Ingewikkeld is het feit dat de buitenwereld vaak geen idee heeft wat er aan de hand is. Zij weten zelden wat hersenletsel inhoudt. Er is dan ook weinig begrip voor de ingewikkeldheid van het nieuwe leven van de naast betrokkenen: “wat ziet hij er goed uit”, “ze is wel enorm vooruitgegaan” zonder te vragen hoe het met de naast betrokkene gaat. Ook wordt niet goed begrepen dat er een verandering heeft plaatsgevonden, die blijvend is. Dit gegeven leidt helaas nog al eens tot inkrimping van de vrienden en kennissenkring. Vaak geven naast betrokkenen aan dat het onbegrip van de buitenwereld extra verdriet oplevert. “Ze zouden eens een week bij ons in huis moeten komen, dan zouden ze hun mond wel houden”. Anderzijds maken mensen ook wel mee dat goede hulp soms vanuit totaal onverwachte hoek komt.

    © 2018 - Hulp Bij Hersenletsel